“Uw geloof heeft u gered; ga in vrede.”
Lucas 7:50
Dit waren de laatste woorden van onze Heer tegen de vrouw die wilde breken met haar oude leven en onder tranen zich begaf aan de voeten van Jezus. Deze in liefde uitgesproken woorden gaven de vrouw de ruimte om met een schone lei het leven te vervolgen. Het waren precies de woorden die ze nodig had.
Volgens mij zijn het woorden die we allemaal af en toe nodig hebben om weer verder te kunnen. Woorden van genade van onze Heer om bij Hem uit te huilen en te beseffen dat Gods liefde nog steeds wordt aangereikt. De prikkende ogen van omstanders die je vertellen wat je fout hebt gedaan, zijn misschien wel terecht, maar bieden geen hoop. Zo anders gaat Jezus onze Heer met mensen om. Het verhaal van de zelfingenomen rabbi en de berouwvolle vrouw vind ik een prachtig verhaal. Het zit vol herkenbare elementen van het leven. Ja; de rabbi leeft een eerbaarder bestaan, maar ook hij is niet perfect. Wij hebben allemaal zwakke momenten die om genade vragen.
De onderliggende les leert om je niet te vergelijken met een ander, maar om eigen leven voor Gods aangezicht te verantwoorden. Hoe zou je trouwens moeten vergelijken? Ieder kent een eigen geschiedenis met een rijkdom of tekort aan zegeningen. De verhalen zijn nooit gelijk. Wat wel gelijk is, is de noodzaak voor elk mens om in geloof naar de Heer te gaan om daar aan zijn voeten de vergeving te ontvangen. Dus denk ik: “Mooi; we gaan weer een week bidden.” Een week waarin mensen elkaar mogen aflossen in gebed. Zo kun je beleven dat je met broers en zussen om de beurt door de knieën gaat voor de Heer. Het gebed kan een geweldig moment zijn, want in de stilte kan de Geest van God aan het werk.
Als we samen kunnen bidden, valt er ook samen te vieren. Zo was het goed om onlangs een doopdienst met elkaar te beleven. Goed, omdat een jonge vrouw en een oudere man beiden met hun eigen verhaal verschenen met de wens om vergeving te ontvangen en gezegend te worden. Wie volgt? Ga in vrede.
Erik van Duyl
