058 21 22 291

Jericho’s - Sytske Balt-Dijkstra

Als je eenmaal christen bent, zijn al je problemen voorbij. Je bent nooit meer ziek, zondigt nooit meer en er is niets meer om je zorgen over te maken. Toch…? Het zou wel heel mooi zijn, maar zo werkt het jammer genoeg niet. Bij mij in elk geval niet. Ik maak steeds weer nieuwe fouten en ziek ben ik helaas nog vaak genoeg – mijn chronische hoofdpijn is ook na mijn doop trouw bij mij gebleven, om maar eens een voorbeeld te noemen.

Tijdens de Pinksterconferentie ‘Opwekking’ in mei 2013 vertelde Theo van den Heuvel, één van de oprichters van De Vierde Musketier, over het moment waarop Jozua met de Israëlieten het beloofde land in mag gaan (Jozua 1-6). Na alle jaren in de woestijn mogen ze eindelijk de Jordaan oversteken en de grond betreden die hen is beloofd. Alle ellende is achter de rug! Maar nee: zodra de Israëlieten de rivier zijn overgestoken, doemt meteen Jericho op, een onneembare stad met hoge muren. 

 

Wat moeten de ze nu doen? Er om heen trekken en eerst kleinere dorpjes innemen? Of Jericho belegeren en wachten tot iedereen in de stad uitgehongerd is? Dat heeft allemaal geen zin. God geeft Jozua een duidelijke opdracht: loop met alle mannen om de stad heen, zeven dagen achter elkaar. En op de zevende dag storten de muren van Jericho in!

 

Ook als christenen komen we nog vele Jericho’s tegen. Ruzies. Ziekte. Werkloosheid. Zonden uit het verleden die je dwars blijven zitten, of nieuwe verleidingen die je niet kunt weerstaan. En die moeten we aanpakken, want uithongeren of gauw verder gaan heeft geen zin! Maar het mooie is dat we dat niet alleen hoeven te doen. God zegt duidelijk dat we dat met elkaar moeten doen, net zoals Jozua. We hebben elkaar nodig! Vriendschap is ontzettend belangrijk.

Mensen die je kunt vertrouwen, die je zwakheden kennen en die toch altijd voor je klaar staan. Heb jij zulke vrienden? Qua hoofdpijn ben ik inmiddels wel wat gewend, maar onlangs had ik een migraineaanval die alles te boven ging. Op de zevende dag van die aanval was ik met onze drie jongens alleen thuis en wist ik niet meer waar ik het zoeken moest. Met de huistelefoon belde ik mijn man om te vragen of hij naar huis kon komen, en precies op dat moment ging mijn mobiele telefoon over: vrienden die vroegen of de jongens ook bij hen wilden komen spelen. Binnen een kwartier waren ze opgehaald en kon ik mijn bed in. Voor mij was dat een duidelijk teken: God stuurde mij op het juiste moment vrienden om samen één van mijn Jericho’s te tackelen. Wat ben ik dankbaar dat ik daardoor weer verder kan gaan!

Sytske Balt-Dijkstra