058 21 22 291

Kinderwens - Hilda Nauta-Balt

Lieve gemeente, het begon zo’n 6 jaar geleden, toen ik net een jaar in deze gemeente was en me door Erik van Duyl liet dopen. Ik bereide me voor op mijn doopgetuigenis, maar merkte dat het een verhaal vanuit het verstand was. En dat wilde ik juist niet. Ik bracht het bij God en vroeg Hem om me te leiden door Zijn Geest en zo het verhaal te vertellen wat Hij wilde dat ik zou gaan vertellen.

Op die bewuste zondag wist ik het nog steeds niet en Erik begon zijn preek over Hanna, de onvruchtbare vrouw die zo vreselijk graag een kind wilde. En nog viel het kwartje niet. Pas toen ik de emotie bij mijn moeder zag, begon me iets te dagen. Wilde God echt dat ik over mijn verdriet ging vertellen? En zo ja, wilde ik dat zelf wel? Wilde ik praten over mijn falen (want zo voelde het heus wel een beetje, als vrouw was ik beschadigd in mijn identiteit, wie wil er nu een semi-onvruchtbare vrouw?) en wilde God nou echt dat ik dat verdriet ook nog wereldkundig ging maken?

Het was een hoge drempel, maar wat is het de moeite waard geweest. Wat heb ik me in de afgelopen jaren door jullie als gemeente gedragen gevoeld. Wat was er een medeleven en steun. Zeker op de moeilijke momenten van opdragen, kinderdiensten enz. Niet alleen dat eerste jaar na mijn doop, maar zelfs tot voor kort nog steeds. En hier mocht ik de vreugde van het delen ervaren. Het was niet gemakkelijk om ‘mijn vieze was buiten te hangen’, maar wat heeft het me goed gedaan. En ook anderen merkte ik. Doordat ik met mijn verhaal naar buiten kwam, gaf dat anderen moed om ook hun verhaal te delen.

Hanna raakte zwanger nadat ze haar kind terug gaf aan God. En ook ik had wat terug te geven aan God, namelijk mijn leven. Ik had het steen voor steen zelf opgebouwd en God brak het steen voor steen weer af. En dan ga je diep! Maar toen het fundament goed was, bouwde God het ook weer op. Steen voor steen, dat wel. En toen Hij zag dat het goed was, leerde ik zomaar Ruurd Jakob kennen. En vorig voorjaar mochten we trouwen!

Dat was ook het moment om een traject in werking te zetten om proberen zwanger te raken. Een emotionele achtbaan. En op het moment dat ik zwanger zou kunnen zijn, was daar de zomerconferentie New Wine, waar ik dankzij een lieve vriendin, voor het eerst naar toe zou gaan. Er is daar, uiteraard, veel ruimte voor gebed en iedere keer was mijn bede: ‘Heer laat mij toch zwanger zijn’. Tot ik merkte dat dit gebed mij blokkeerde en dat het eigenlijk ook wel wat kinderachtig was om zo te zeuren. Maar wat dan? Loslaten? Nee… niet dit verlangen. Teruggeven aan God en zien wat Hij er mee doet? Nee, dat durf ik niet…. En daar begon een tweestrijd. Ik hield dit verlangen maar het liefst in eigen hand, dat is zekerder dan het aan God overlaten. Maar is dat zo? Alles wat ik op die manier had opgebouwd, bestond al niet meer. Oke, ik moest dit verlangen overgeven. Maar hoe? Op de laatste dag van deze conferentie was ik in staat om mijn kinderwens in Zijn hand te leggen. Met angst en moeite, maar toch. En toen was er rust! Want wat er uiteindelijk ook gebeurt, bij God is het goed!

En toen bleek ik zwanger! En wat was het fijn om dit grote nieuws met jullie te delen! Na al die jaren van gedeeld verdriet, mocht de blijdschap zich nu verdubbelen door het delen. Wat was dat waardevol! En zo ondervond ik 5 jaar na mijn doopgetuigenis opnieuw de uitwerking daarvan. Gedeelte smart is echt halve smart en gedeelde vreugd is echt dubbele vreugd! Inmiddels is onze zoon Jelte geboren en maken wij het als kersvers gezinnetje goed. En opnieuw mochten wij ons verheugen in jullie meeleven. De kaartjes en felicitaties stroomden op allerlei manieren binnen.

En zo heb ik aan den lijve mogen ervaren dat het goed is om niet alleen plezierige dingen met elkaar te delen, maar juist ook de zwarte kanten, want pas dan kan de ander daadwerkelijk met je meeleven en kun je een ander in datzelfde lijden tot voorbeeld of steun zijn.

Bedankt voor al jullie medeleven! Wat is het fijn om zo’n gemeente om je heen te hebben staan. En wat is het fijn om deel uit te mogen maken van zo’n gemeente!

Een hele hartelijke groet, ook namens Ruurd Jakob & Jelte,

Hilda